May kakaibang awkwardness sa pagpapautang sa kaibigan.
Noong siya ang nangangailangan, simple lang. May problema. May pangangailangan. At kung kaya mong tumulong, tumutulong ka.
Hindi mo naman iniisip na kailangan ng kontrata. Hindi mo hinihingan ng collateral. Minsan nga, hindi mo na tinatanong kung bakit.
Kaibigan mo eh.
At kadalasan, sapat na ang isang pangako:
“Babayaran kita.”
Pero nag-iiba ang lahat kapag dumating na ang araw ng bayaran.
Isang araw na late. Okay lang.
Isang linggo. Naiintindihan mo pa.
Hanggang sa mapansin mong ikaw na pala ang laging unang nagme-message.
Ikaw ang nagtatanong.
Ikaw ang naghihintay.
At somehow, ikaw pa ang nahihiyang maningil ng sarili mong pera.
Doon nagiging mas malaki ang problema kaysa sa halagang hiniram.
Kasi habang walang reply sa message mo, nakikita mo naman ang stories.
May gala.
May delivery.
May bagong binili.
May pang-inom.
At baka may magandang dahilan naman. Baka totoong gipit. Baka may ibang problemang hindi mo alam.
Pero habang tumatagal ang katahimikan, may isang bagay na unti-unting nawawala:
tiwala.
Hindi naman masama ang mangailangan.
Hindi rin nakakahiya ang umutang kapag wala talagang ibang paraan.
At kung hindi kayang magbayad sa araw na ipinangako, minsan isang honest na message lang ang kailangan:
“Pare, hindi ko pa kaya. Pasensya na. Pwede bang sa ganitong araw?”
Hindi nito mababayaran ang utang.
Pero pinapakita nitong hindi mo nakakalimutan ang taong tumulong sa ’yo noong kailangan mo siya.
Kasi sa maraming pagkakaibigan, hindi naman talaga pera ang pinakamahal na ipinahiram.
Tiwala.
At kapag naubos ’yon, baka dumating ang araw na mabayaran mo nga ang lahat ng utang mo—
pero may isang bagay na hindi mo na mabibili pabalik.
Walang Mukha. Puro Kwento.
ANO-NI-MOOSE?
